مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١٩ - وی از اعاظم شعرای اهل البیت بوده و حضرت صادق به او تأکید داشتند

فقرّب إلیه جماعة، فأمَر بضرب أعناقهم و قال: ما أخاف إلّا دعاءَ مَن هو فی ذِمّة الجماعة من المظلومین؛ فأمّا أمثال هولاء فإنَّهم ظالمون حین خَرَجُوا عن جمهور المسلمین و قائِد سبیل المتوسّمین.

و قال قائل: إنّ الحجّاج لم یفرغ من قتله حتّی خولط فی عقله، و جعل یَصیح: ”قیودنا قیودنا!“ یعنی القیود الّتی کانت فی رِجْل سعید بن جُبَیر.

‌و یقول: متی کان الحجّاج یسأل عن القیود أو یعبأ بها؟ و هذا یمکن القول فیه لأهل الأهواء فی الفتح و الإغلاق.»[١]

سُفیان بن مُصعَب عبدی

وی از اعاظم شعرای اهل البیت [بوده] و حضرت صادق به او تأکید داشتند

[تأسیس الشّیعة لعلوم الإسلام] صفحة ١٩٢:

«و منهم: العبدی: سُفیان[٢] بن مُصعَب العبدی، الشّاعر المشهور الکوفی، کان من خُلَّص شعراء أهلالبیت؛ روی أبوعمرو الکَشّی فی کتاب الرّجال بإسناده عن سماعة، قال:

قال أبوعبدالله الصّادق علیهالسّلام: ”عَلِّموا أولادکم شِعر العبدیّ؛ فإنّه علی دین الله.“

و أسند الشّیخ ابن‌قولویه فی کتابه کامل الزّیارات، عن ابن‌عمارة المنشد، قال: ”قال لی أبوعبدالله: ”یا أباعمارة، أنشدنی للعبدیّ فی الحسین بن علیّ!“ قال: ”فأنشدتُه

[١]. جنگ ٢٠، ص ٤٣٤.

[٢]. سفیان با ضمّ و کسر و فتحِ اوّل، هر سه درست است و نام جمعی بسیار از صحابه و محدّثان می‌باشد. (محقّق)