مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٩٦ - نسخ ششگان&#١٧٢٨ مروی از حضرت صادق علیهالسّلام

فمن أین عرَفه و عرَف وثاقته و عرَف نسبة الکتاب إلیه و شهادته بصحّته؟ فهل هذا إلّا تهافتٌ فی المذاق و تناقضٌ فی المسلک؟! و إن کانت المسامحة فیهما لعدم اشتمالها علی فروع الأحکام و اقتصارهما غالبًا علی ما یتعلّق بالأخلاق و الفضائل و المواعظ، فهلّا کانت شهادةُ هؤلاء ‌الأجلَّة علی صحَّة المصباح کافیةً فی عَدِّه ثالثًا لهما، فإنّه أیضًا مثلهما.

و کذا الکلام فی صحّة نسبة کتاب الاختصاص إلی المفید (ره)، و قد تسامح فیه بما لا یخفی علی النّاقِد البصیر.»

[تعداد اصحاب پیامبر اکرم و برخی اوصاف آنها]

و در صفحه ٣٣٢، سطر آخر گوید: «ففی الخصال بالسَّند الصّحیح عن أبی‌عبدالله علیهالسّلام، قال: ”کان أصحاب النبیّ صلّی الله علیه و آله اثنا عشر ألف رجلٍ؛ ثمانیة آلافٍ من المدینة و ألفان مِن مکّةَ و ألفان من الطُّلَقاء. لم یُرَ فیهم قَدَرِیٌّ و لا مُرْجِئیٌّ و لا حَروریٌّ و لا معتزلیٌّ و لا صاحبَ رأیٍ، کانوا یبکون باللَّیل و النَّهار و یقولون: اقبض أرواحَنا قبل أن نأکل خبز الخمیر.“»

[نسخ شش‌گانۀ مروی از حضرت صادق علیهالسّلام]

در جلد ٣ از مستدرک الوسائل، صفحه ٣٣٣ گوید: «شش نسخه ازحضرت صادق علیهالسّلام روایت شده است:

«١. در رجال نجاشی: ”محمّد بن مَیْمون أبو‌نصر زعفرانیّ، عامیٌّ، غیر أنّه روی عن أبی‌عبدالله جعفر بن محمّد علیهماالسّلام.“

٢. در رجال نجاشی: ”فُضَیْل بن عَیاض، بصری ثقةٌ عامیٌّ، روی عن أبی‌عبدالله علیهالسّلام.“

٣. در رجال نجاشی: ”عبدالله بن أبی‌أویس بن مالک بن أبی‌عامرٍ الأصبَحیّ، له نُسخةٌ عن جعفر بن محمّد علیهماالسّلام.“

٤. در رجال نجاشی: ”سُفیان بن عُیَینَة بن أبی‌عِمران الهِلالیّ، کان جدّه أبوعمران