مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٣١ - فی حکم تشریح بدن المُسلم، فی علم الطبّ

إلّا أنتَ!»[١] ـتا آخر دعا که البتّه مفصّل هم نمی‌باشد.

از اینجا به‌دست می‌آید که مقصود از «اسمک الّذی تجلَّیتَ به لِلکلیم علَی الجبل العظیم» مراد قلوب موسی و همراهان بوده است، نه کوهِ سنگیِ خارجی؛ زیرا بعد از این فقره وارد است: «فلمّا بَدا شعاعُ نورٍ من حجاب العظمة، أثبَتَّ معرفتَک فی قلوب العارفین بمعرفة توحیدک، فلا إله إلّا أنتَ!» این تفریع به‌خوبی می‌رساند که مراد از اندکاکِ جَبَل، اندکاک نفس و ازمیانرفتن إنّیّت و فناء در ذات حضرت احدیّت است.[٢]

[الأمراض تتولّد من ستّة أشیاء]

و در صفحۀ ٣٢٤ خزائن نراقی فرماید:

«فائدة: اتّفقت حکماء الهند و الرّوم و الفرس أنّ الأمراض تتولّد من ستّة أشیاء: سهرِ اللّیل، و نوم النّهار، و الشّرب فی جوف اللّیل، و حبس البول، و کثرة الجماع، و الأکل علَی الشّبع.»[٣]

فی حکم تشریح بدن المُسلم، فی علم الطبّ

[معادن الجواهر، مجلّد ١] صفحة ٤٠٧:

«مسألة ١٤: علم الطبّ من أشدّ لوازم النّاس، و أعظم ما یُحتاج إلیه؛ و هو غیر ممکن الحصول بسوی درس الوجود الإنسانی و تشریحه و معرفة مواقع الأعضاء و منافعها. و کلّ هذا یستلزم تشریحَ أجساد أموات الآدمیّین؛ فهَل فی الأمر من محذورٍ شرعیّ؟

[١]. بحار الأنوار، ج ٨٧، ص ٤٤.

[٢]. جنگ ١٤، ص ١٢٣.

[٣]. جنگ ٦، ص ٥٢.