مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٠٨ - محمّد بن ادریس، شافعی
|
و من رُدَّت ذُکاءُ[١] له فصلّی |
أداءً بعدَ ما ثَنَت اللِّثاما |
|
|
و آثَرَ بالطَّعام و قد توالَت |
ثلاثٌ لم یَذُق فیها طعاما |
|
|
بقُرص من شَعیر لیس یرضی |
سوی الملحِ الجَریشِ له إداما |
|
|
فردّ علیه ذاک القرصُ قرصًا |
و زاد علیه ذاک القرصُ جاما |
|
|
أبا حسنٍ و أنت فتًی إذا ما |
دعاه المستجیر حمی وحاما |
|
|
أزُرتُک یقظةً غُرَرَ القوافی |
فزُرنی یابنَ فاطمةً مناما |
|
|
و بشِّـرنی بأنَّک لی مجیرٌ |
و أنّک مانعی مِن أن أُضاما |
|
|
فکیف یخافُ حادثةَ اللَّیالی |
فتًی یُعطیه حیدرةٌ ذِماما |
|
|
سَقَتک سحائبُ الرضوانِ سَحًّا |
کَفَیض یدیک یَنسجم انسجاما |
|
|
و زار ضریحَک الأملاکُ صفًّا |
عَلی مَغناک تَزدَحم ازدحاما |
|
|
و لا زالت رَوایا المُزنِ تُهدِی |
إلی النَّجف التحیَّةَ و السَّلاما»[٢] |
محمّد بن ادریس، شافعی
[کتاب الأُمّ] فی صفحة «الف»:
«اسمه: محمّد، و یکنّی: أبوعبدالله.
نسبه من جهة أبیه: هو محمّد بن إدریس بن العبّاس بن عثمان بن شافع بن السّائب بن عبید بن عبد یزید بن هاشم بن المطّلب بن عبد مناف.»[٣]و[٤]
[١]. لسان العرب: «ذُکاءُ: اسمٌ للشمس. معرفةٌ لا ینصرف و لا تدخُلها الالف و اللام.»
[٢]. جنگ ١٦، ص ٤١ ـ ٤٣.
[٣]. کتاب الأُم، شافعی، ج ١، ص ٦.
[٤]. جهت اطّلاع بیشتر پیرامون تذکرۀ شافعی و اشعار وی در ولاء اهلبیت، و ردّ و ایرادات حضرت علاّمه طهرانی ـرضوان الله علیهـ دربارۀ وی رجوع شود به امام شناسی، ج ١٦، ص٤٨٠ ـ ٥٠١.