مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٥٤ - بنیأمیّه، ابوهریره را استعباد کرده بودند؛ وی چشم و گوش و دل و جوارح خود را در راه رضای آنان صرف مینمود

و من أظلم ممّن ذهب یخلُق خلقًا کخلقی؟! فلیخلُقوا ذرة!.“[١]

کما أنکر علیه حین أبطأ بالجمعة، فقام إلیه قائلًا: ”أتظَلُّ عند ابنة فلان تروِّحک بالمراوح و تسقیک الماء البارد، و أبناء المهاجرین و الأنصار یُصهرون من الحرّ؟! لقد هممت أن أفعلَ و أفعلُ“ ثمّ قال: ”اسمعوا من أمیرکم!“[٢]»

بنی‌أمیّه، ابوهریره را استعباد کرده بودند؛ وی چشم و گوش و دل و جوارح خود را در راه رضای آنان صرف می‌نمود

[السنّة قبل التّدوین] صفحة ٤٤٠:

«و کان یجدر بمن اتَّهم أباهریرة بالتشیّع للأمویّین، أنیتّهمه بالتشیّع لأهلالبیت، لما روی عن رسولالله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم فی مناقبهم و مدحهم ممّا ورد فی صحاح السنّة؛[٣] فهذا أولی لهم من أن یتتبّعوا الأحادیث الضّعیفة و الموضوعة علی أبی‌هریرة فی مدح الأمویّین، لیتّهموه بموالاتهم و تأییدهم، مع وضوح وضع تلک الأحادیث و معرفة الکذبة الواضعین لها و جلاء أمرها، و نتیجةً لهذا المنهج الملتوی حکم علیه عبدالحسین و أبوریّة.

و ممّا قاله عبدالحسین فی أبی‌هریرة و الأمویّین: ”استعبد بنوأمیّة أباهریرة ببرّهم،

[١]. مسند الإمام أحمد، ج ٢، ص ١٤٨، حدیث ٧١٦٦ بإسناد صحیح، و رواه البخاری. (السنّة قبل التّدوین)

[٢]. العقد الفرید، ج ١، ص ٢٤. (السنّة قبل التّدوین)

[٣]. اُنظر علی سبیل المثال لا علی سبیل الحصر: مسند الإمام أحمد، ج ١٣، ص ١٢٩، حدیث ٧٣٩٢؛ و ص ١٩٥، حدیث ٧٤٥٥؛ و ج ١٤، ص ٦٩، حدیث ٧٦٣٦؛‌ و ص ٢٦٠، حدیث ٧٨٦٣؛ و فتحالباری، ج ٨، ص ٧٦ و ٩٥. (السنّة قبل التّدوین)