مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤١ - فی موت أبیهریرة کان مروان أمامَ الجنازة، و صلّی علیه الولید

أکذبُ الأحیاءـ علی رسولالله صلّی الله علیه و آله لأبوهریرةُ الدَّوسی.“»

صفحة ١٦٠: «قال [عمر] له: ”أکثرتَ یا أبا‌هریرة من الرّوایة! و أحرِ بک أن تکون کاذبًا‌ علی رسولالله صلّی الله علیه و آله!“ و قال له مرّة متغیّظًا: ”لتترکنّ الحدیث أو لأُلحقنّک بأرض دَوْس[١] ـأو بأرض القردةـ.“»

فی موت أبی‌هریرة کان مروان أمامَ الجنازة، و صلّی علیه الولید

صفحة ١٦١: «و حین حمِل نعشُه کان مروان أمام الجنازة، و کان أبناء عثمان یحملون النّعش حتّی بلَغوا به البقیع، فصلّی علیه الولید بن عتبة بن أبی‌سفیان، و نعاه إلی عمّه معاویة؛ فأمره أن یدفع إلی ورثته عشرة آلاف، و أن یحسن جوارهم.»

صفحة ١٦٦: «أخرج الشّیخان بسندهما إلی أبی‌هریرة مرفوعًا، قال: ”دخلت امرأةٌ النّارَ فی هرّة ربَطتها فلم تطعَمها و لم تدَعْها تأکُل من خَشاش الأرض.“ـا ه‌ .

و هذا الحدیث ممّا أنکرته عائشة علی أبی‌هریرة، فکان ممّا قالت له إذ بلغها: ”إنّ المؤمن أکرم علی الله من أن یعذّبه فی هرّة؛ فإذا حدّثتَ عن رسولالله فانظر کیف تحدِّث.“»

صفحة ١٧١: «و حدیثه بأنّه: ”لن یُدخِل أحدًا عملُه الجنّة!“ قال: قالوا: ”و لا أنت یا رسولالله؟“ قال: ”و لا أنا!“[٢]

[١]. لسان العرب: «قبیلة من الأزْد، منها أبوهریرة الدَّوسی.»

[٢]. قابل ذکر است که روایاتی با این مضمون در کتب معتبر حدیث شیعه نیز نقل شده است، از جمله: الکافی، ج ٢، ص ٧١؛ الأمالی، شیخ طوسی، ص ٢١٢؛ مرآة العقول، ج ٨، ص ٤٣؛ بحار الأنوار، ج ٦٧، ص ٣٨٥ و ٣٨٩؛ ج ٦٨، ص ١٤٦ و ٢٢٨؛ وسائل الشّیعة، ج ١، ص ٩٦؛ الوافی، ج ٤، ص ٢٩٥. لذا باید این روایات حمل بر معنای صحیح خود بشود، که همان اطمینان و وثوق به رحمت و فضل خدا است، در مقابل اتّکاء بر اعمال خود انسان؛ چنانچه در روایات فوق نیز به آن تصریح شده است. (محقّق)