مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٦١ - النابغة الجُعدی

”هو أحد العلماء بالعربیّة و الأدب.“ قال: ”و کان فاضلًا نحویًّا شیعیًّا، له مشارکة فی عدّة فنون، و له فی العربیّة أبحاث حسنة و أقوال.“ نقل عنه ابن‌هشام الخَضراویّ فی الإفصاح أشیاء: ”و کانت وفاته سنة ثلاث و سبعین و ثلاث‌مائة.“ و حُکی فی نسمة السّحر عن ابن‌الجوزی فی شذور العقود، أنّه قال: ”و کان فاضلًا محبًّا للفضلاء، مشارکًا فی عدّة فنون، شاعرًا أدیبًا.“ إلی أن قال: ”و کان عضدالدّولة من کبار الشّیعة، و أخذ عن الشّیخ المفید بن النُّعمان فقیه الإمامیّة، و کان یزوره فی موکبه العظیم، و لایفتیه غیرُه، و أمر بعمارة مشهد أمیرالمؤمنین علیّ علیهالسّلام بالنّجف، و عمِل علیه قبّةً مزخرفةً، و وقف علیه الأوقاف الواسعة، و أوصی أن یُقبَر بجواره فنفَذت وصیّته، و کان کریمًا ممدوحًا، مدحه مشاهیرُ الشّعراء.“ ـإلی آخر ما قال.»[١]

قطب‌الدّین الرازیّ البُوَیهیّ

[رجوع شود به محمّد بن محمّد البُوَیهیّ.]

الکاتب المرزبانی

[رجوع شود به محمّد بن عُمران.]

النابغة الجُعدی

[رجوع شود به حبّان بن قیس المُضَریّ.]

[١]. جنگ ٢٤، ص ٢٨٢.