مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٩٥ - دربار&#١٧٢٨ کتاب

السّقَّا، کما یظهر من تراجمهم فی کتب الفریقین، فیکون ما اُلِّفَ بعده علی أسلوبه و وتیرته.»

تا آنکه گوید: «مَع أنّه یُوجد فی جملةٍ‌ من أدعیتهم و مناجاتهم و خطَبهم علیهمالسّلام، من العبارات الخاصّةِ و الکلماتِ‌ المختصَّة، ما لا یوجد فی سایر کلماتهم؛ فارجِع البصر إلی المناجاة الإنجیلیَّةِ الکبری و الوسطی، و آخِر دعاء کمیلٍ، و المناجاةِ الخمسة‌عَشَر الَّتی عَدَّها صاحبُ الوسائل فی الصَّحیفةِ الثّانیة من أدعیة السجّادیَّة علیهالسّلام و نَسَبها إلیه من غیر تردید، مع أنّه لا یُوجد لها سَنَدٌ و لم یحتو علیها کتابٌ مُعتَمدٌ، و لیس فی تمام المصباحِ ما یُوجد فیها من الألفاظ الدّائرة فی ألسنةِ القوم.

ثمّ نقول: إنّک بعد التأمُّل فی ملفّقاتِ القوم فی هذا الباب تجد المصباحَ خالیًا عن مصطلحاتهم الخاصَّةِ الَّتی علیها تدور رحی تمویهاتهم؛ کلفظ العِشق و الخمر و السُّکر و الصَّحو و المَحو و الفَناء و الوَصل و القطب و الشّیخ و الطَّرب و السّماع و الجذبَة و الإنِّیَّة و الوَجْد و المُشاهَدة و غیرَ ذلک ممّا لیس فیه شیء منه.»

و در صفحه ٣٣٢ سطر هفتم، پس از آنکه مفصّلاً گفته است: کتاب تحفالعقول حسن بن علیّ بن شُعبه، ذکری از آن و از مؤلّفش در میان اصحاب ما نبوده، [می‌گوید:] «و اکتفی بمدحه و مدح الکتاب و نسبته إلیه فی الأمل بما فی مجالس المؤمنین؛ و لیس له و لکتابه ذکر فی مؤلَّفات أصحابنا قبله إلّا ما نقلناه عن الشیخ إبراهیم القطیفی فی رسالته فی الفرقة النّاجیة. و قد أکثر من النَّقل عن التّحفِ فی الوسائل.

و مثله فی عدم الذِّکر و الجهالة، الحسن بن أبی‌الحَسن الدَّیلَمیّ و کتبه، سیّما إرشاد القلوب الّذی قد أکثر من النَّقل عنه، و عدَّه من الکُتُب المعتمدة الَّتی نقل منها و شهد بصحَّة مؤلِّفوها؛ و لیس له أیضًا ذکر فیما وصل إلیه و إلینا من مؤلَّفات أصحابنا، سوی ما نقله عنه الشَّیخ ابن‌فَهدٍ فی عدَّة الدّاعی فی بعض المواضع، بعنوان الحسن بن أبی‌الحسن الدَّیلَمیّ.