مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٨ - راجع به کفر یزید بن معاویه

است؛ لعنه الله و من اسْتَنّ بسُنَّته.»[١]

و در صفحۀ ٢٩٩ از سه آیۀ قرآن استدلال بر جواز لعن یزید کرده است:

«١. (وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا)؛[٢]

٢. (فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَتُقَطِّعُوا أَرْحَامَكُمْ * أُولَئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فَأَصَمَّهُمْ وَأَعْمَى أَبْصَارَهُمْ)؛[٣]

٣. (إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُهِينًا).[٤]»

در صفحۀ ٣٠٢ تا ٣٠٤ گفتار غزالی را در طعن بر خلفا در سرّالعالمین ذکر می‌کند.

در صفحۀ ٣٠٤ و ٣٠٥ تحسین و تمجیدی بلیغ از خواجه نصیرالدّین طوسی می‌نماید.

در صفحۀ ٣٠٦: «از شارح مقاصد حکایت کرده است که: ”امامت به چند طریق محقّق می‌شود:

اوّل: بیعت اهل حلّ و عقد از علما و رؤساء و وجوهِ ناس که حضورشان میسّر باشد، و شرط نیست عدد مخصوصی؛ بلکه اگر حلّ و عقد با یک نفرِ مُطاع باشد، بیعت او کافی است.

[١]. قابل ذکر است که ابن‌تیمیّه در الفتاوی الکبری، ج ١، ص ١٩٤، فتوای برخی از متأخّرین عامّه را دربارۀ اکتحال روز عاشورا که مستند به روایاتی نموده‌اند، کذب شمرده است. (محقّق)

[٢]. سوره نساء (٤) آیه ٩٣.

[٣]. سوره محمّد (٤٧) آیه ٢٢ و ٢٣.

[٤]. سوره أحزاب (٣٣) آیه ٥٧.