مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٦ - راجع به کفر یزید بن معاویه
در تعریض به این کلام یزید و بیان حالت بنیاُمیّه: ”لیت أشیاخی ببدرٍ شهدوا!“ ولِله درّه و علَی الله أجرُه:
|
غَصَبتْ أُمَیّةُ إرثَ آل محمّدٍ |
سَفَهًا و شَنّتْ غارةَ الشّنئان |
|
|
وغَدَتْ تُخالف فی الخلافة أهلَها |
و تُقابل البُرهانَ بالبُهتان |
|
|
لم تَقتَنعْ أحلامُها برکوبها |
ظَهرَ النّفاق و غارِبَ العُدوان |
|
|
وقُعودِهم فی رُتْبةٍ نَبَویّةٍ |
لم یَبْنِها لهمُ أبوسفیان |
|
|
حتّی أضافوا بعد ذلک أنّهم |
أخذوا بِثارِ الکفر فی الإیمان |
|
|
فأتی زیادٌ فی القبیحِ زیادةً |
ترکَتْ یزیدَ یزیدُ فی النقصان»[١] |
و در صفحۀ ٢٩٦ و ٢٩٧ گوید: «ملاّ سعد تفتازانی که صیت فضل او بین سنّیان، گوشِ جهان را پر کرده است، در شرح عقائد نَسَفیّه گفته است: ”الحقّ أنّ رضا یزیدَ بقتل الحسین علیهالسّلام و استبشارَه بذلک و إهانةَ أهلِ بیترسولالله، ممّا تواتر معناه، و إن کان تفصیلُه آحادًا.
فنحن لا نتوقّف فی شأنه، بل فی إیمانه؛ لعنة الله علیه و علی أنصاره و أعوانه.“
و [تفتازانی] در شرح مقاصد گفته است: ”ما وقع بین الصّحابة من المُحاربات و المُشاجرات علَی الوجه المسطور فی کتب التّواریخ و المذکور علی ألسِنةِ الثِّقات، یَدلّ بظاهره علی أنّ بعضَهم قد حادَ عن طریق الحقّ و بلغ حَدَّ الظُّلم و الفسقِ؛ و کان الباعثُ له الحِقدَ و العِنادَ و الفَساد و الحَسد و اللَّداد و طلبَ المُلکِ و الرّیاسةِ و المیلَ إلی اللّذات و الشّهوات.
إذ لیس کلُّ صَحابیٍّ معصومًا و لا کلُّ من لَقِیَ النبِیَّ بالخیر مَوسومًا؛ إلّا أنّ العلماءَ
[١]. قابل ذکر است که در مجامع روایی و تاریخی موجود اختلافات کثیری در اشعار مذکور از یزید ـ لعنة الله علیه ـ وجود داشت، لذا طبق نور ملکوت قرآن، ج ٢، تصحیح گردید. (محقّق)