مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٤ - راجع به کفر یزید بن معاویه
... هم سبط بن جوزی از ابنعقیل روایت کرده که: ”از جمله ادلّۀ کفر و زندقۀ یزید این اشعار است که از خبث ضمیر و سوء اعتقاد وی خبر میدهد:
|
عَلیّةُ هاتی و اعْلَنی و تَرنَّمی |
بذلک! إنّی لا أُحبّ التّناجیا |
|
|
حدیثَ أبیسفیانَ قِدْمًا سَما بها |
إلی أُحُدٍ حتّی أقام البَواکیا |
|
|
ألا هاتِ! سَقّینی علی ذاک قَهْوَةً |
تُخیّرها الـعنسیّ کَرْمًا شآمیا |
|
|
إذا ما نظرنا فی أُمورٍ قدیمةٍ |
وَجدْنا حلالًا شُرْبها مُتَوالیا |
|
|
و إنْ مُتُّ یا أمَّالأُحَیْمرِ، فانکحی |
و لا تأمَلی بعد الفراقِ تَلاقیا! |
|
|
فإنّ الّذی حُدِّثْتِ عن یوم بَعثنا |
أحادیثُ طسْم تَجْعل القلبَ ساهیا |
|
|
و لابدّ لی من أن أزورَ محمّدًا |
بمَشمولةٍ صفراءَ تَروی عِظامیا“[١]و[٢] |
و قال [ابن] القُزَغْلی: ”و منها:
|
و لولم یَمسُّ الأرضَ فاضلُ بَرْدها |
لما کان فیها مَسحَةٌ للتّیَمُّم |
و منها:
|
مَعشـرَ النّدمان قوموا |
و اسْمَعوا صَوتَ الأغانی! |
|
|
و اشْرَبوا کأسَ مُدامٍ |
واتْرُکوا ذکرَ المعانی! |
|
|
شَغَلَتنی نَغمةُ العیدانِ |
عن صَوت الأذانِ |
|
|
و تَعوَّضْتُ عن الحور |
عَجوزًا فی الدِّنان“[٣] |
[١] سَما ـُ سُمُوًّا: علا و ارتفع، سَما به: أعلاه؛ طَسْم (طَمْس): به معنای محوشدن و نابودشدن است؛ و قهوَه: به معنای خمر است؛ مشمولة: به معنای خمر است، و نیز بر شراب خنک اطلاق کنند؛ رَوِی ـَ رَیًّا: سیراب شدن. (علاّمه طهرانی، قدّس سرّه)
[٢]. این ابیات را نیز در ناسخ التّواریخ، مجلّدات حضرت سجّاد علیهالسّلام، ج ٣، ص ٣٢، از خود ابنجوزی، از ابنعقیل روایت کرده است.
[٣]. این اشعار به همراه ترجمۀ آنها با قدری اختلاف در انوار ملکوت، ج ٢، ص ٥٥٨ و ٥٨٧ آمده است. (محقّق)