جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٣ - غزل ٣١٠ منم غريب ديار و تويى غريب نواز

اين معنى مى گويد:

و يا منظور اين باشد: حال كه دستم به تو نمى رسد، دست توسّل به دامن اوليائت كه مظهر جمال و كمال تواند مى زنم تا بدين وسيله تو را بيابم؛ كه: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا! اتَّقُوا اللَّهَ، وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ»[٢]: (اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! خدا را نگاه داريد [و از نظر نياندازيد] و وسيله و دستاويزى به سوى او بجوييد.)

معشوقا! تنها اين زمان- كه در آخرين منزل سير نزولى واقع شدم- نيست كه دل به تو داده باشم، از اوّلين مرحله خلقت تمثلّى نورى، كه در ازل‌ «وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[٣]: (و آنان را بر خودشان گواه گرفت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟!) فرمودى، با ديدارت فريفته‌ات گشتم، و «بَلى‌ شَهِدْنا»[٤]: (بله گواهى مى‌دهيم) گفتم؛ اكنون هم بر آن عهد استوارم، گرچه حجاب عالم طبيعت مرا از ديدارت محروم نموده باشد. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨١، ص ٢٨٥.

[٢] - مائده: ٣٥.

[٣] ( ٣، ٤) اعراف: ١٧٢.

[٤] ( ٣، ٤) اعراف: ١٧٢.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٥، ص ١٨٦.