جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٤ - غزل ٣٠٧ به راه ميكده عشاق راست در تك و تاز

پروردگارشان در شكّ‌اند! آگاه باش! كه بى‌گمان او به هر چيزى احاطه دارد.)

اى خواجه! به اميد وصال دوست و قرب و انس با او، بايد به مشكلات و ابتلائات روزگار فراق و آنچه ظاهراً جفا مى پندارى (و حال آنكه او را جز لطف و عنايت به عاشقانش نمى باشد) صبر كنى؛ كه:

٢٢٥٠

«إنَّ عَظيمَ الأجْرِ مُقارِنُ عَظيمِ البَلآءِ؛ فَإذا أحَبَّ اللَّهُ سُبْحانَهُ قَوْماً، ابْتَلاهُمْ.»

[١]: (بدرستى كه پاداش بزرگ، با امتحان و گرفتارى بزرگ همراه است، لذا وقتى خداى سبحان گروهى را دوست بدارد، امتحانشان مى كند.- نيز:

٢٢٥١

«كَمْ مِنْ مُنْعَمٍ عَلَيْهِ بِالْبَلآءِ!»

[٢]: (چه بسيار از كسانى كه [خداوند] بر آنها نعمت خود را به بلا ارزانى داشته.- همچينى:

٢٥٢٥

«كُنْ بِالبَلآءِ مَحْبُوراً، وَبِالمَكارِهِ مَسْرُوراً.»

[٣]: (به بلا و گرفتارى شادمان، و به ناخوشيها و سختيها مسرور باش.)؛ چرا كه اين سوز و گداز و ابتلائات است كه تو را سرِّ «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»[٤]: (خدا، نور آسمانها و زمين مى باشد) آگاه مى سازد.

[١] ( ١، ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٢] ( ١، ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٣] ( ١، ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٤] - نور: ٣٥.