جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٥ - غزل ٣٠٦ اى سرو ناز حسن كه خوش مى روى به ناز

اى دوست! گرچه در هجرت بسر مى برم، ولى از آن زمان كه جذبه جمالت مرا متوجّه خود ساخته، امكان آنكه به طواف كعبه گِل بى‌مراقبه جمالت بپردازم، نيست؛ كه:

٢٨٠٠

«إلهى! مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحبَّتِكَ فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟ وَمَن [ذَا] الَّذى أَنِسَ بِقُرْبِكَ فَابْتَغى‌ عَنْكَ حِوَلًا؟!»

[١]: (معبودا! كيست كه شيرينى محبّتت را چشيد و جز تو را خواست؟! و كيست كه به مقام قربت انس گرفت و از تو روى گرداند؟!)

معشوقا! بى ديدار و توجّه به محراب ابروانت، نماز خود را نماز نمى شمارم، اگر چه دل خود را با گريه از شوق بهشت و ترس از آتش طهارت داده باشم.

كنايه از اينكه: نماز من وقتى نماز است، كه وضويش با اشك شوق ديدارت باشد، نه ترس جهنّم، و يا شوق رسيدن به نعمتهاى بهشت؛ كه:

٢٢٤٤

«وَقَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ- عزَّ وَجَلَّ- حُبّاً لَهُ، فَتِلْكَ عِبادَةُ الأحْرارِ، وَهِىَ أفْضَلُ العِبادَةِ.»

[٣]: (و گروهى خداوند- عزّ وجلّ- را از روى دوستى و عشق مى پرستند، كه آن عبادت آزادگان مى باشد، و اين برترين عبادت است.) در جايى مى گويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٧، ص ٢١٣.

[٣] - وسائل الشيعة، ج ١، ص ٤٥، ابواب مقدّمة العبادات، باب ٩، روايت ١.