جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٥ - غزل ٣٣٥ چو بر شكست صبا زلف عنبر افشانش

آتش مهر تو را، حافظ عجب در سر گرفت‌

آتش دل كِىْ به آب ديده بنشانم چو شمع‌[١]

تو تا به روى من اى نور ديده! دربستى‌

دگر جهان دَرِ شادى، به روى من نگشاد

خيال روى توام، ديده مى كند پر خون‌

هواى زلف توام، عمر مى دهد بر باد[٢]

بدين شكسته بيت الحَزَن كه مى آرَد

نشانِ يوسفِ دل، از چَهِ زنخدانش؟

شنيده‌ام سخنى خوش كه پير كنعان گفت:

فراقِ يار، نه آن مى كند كه بتوان گفت‌

حديثِ هول قيامت، كه گفت واعظِ شهر

كنايتى است، كه از روزگار هجران گفت‌

نشانِ يار سفر كرده، از كه پرسم باز

كه هرچه گفت بريدِ صبا، پريشان گفت‌[٣]

بگيرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم‌

كه دادِ من بستاند، مگر ز دستانش‌