جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٥ - غزل ٣٣٢ به جد و جهد چو كارى نمى رود از پيش

مرا از ديدارت محروم مساز؛ كه:

٢٤٢٣

«إلهى! هذا ذُلّى ظاهِرٌ بَيْنَ يَدَيْكَ، وَهذا حالى لا يَخْفى‌ عَلَيْكَ، مِنْكَ أطْلُبُ الوُصُولَ إلَيْكَ، وَبِكَ أسْتَدِلُّ عَلَيْكَ؛ فَاهْدِنى بِنُورِكَ إلَيْكَ، وَأقِمْنى بِصِدْقِ العُبُودِيَّةِ بَيْنَ يَدَيْكَ.»

[١]: (معبودا! اين ذلّت و خوارى من است كه در پيشگاهت آشكار و پيداست، و اين حال من است كه بر تو پوشيده نيست، از تو وصالت را خواستارم، و به تو بر تو راهنمايى مى جويم، پس به نور خويش مرا به سويت رهنمون شو و با بندگى راستين در پيشگاهت برپادار.)

اى دوست! من فريفته دهان تنگ و جمال و كمال زيباى توام، و به جان، خريدار آنم. و رسيدن به اين آرزو، خطر از دست شدن جان را در پيش دارد؛ زيرا تا جان در ميانه حايل است، نمى‌توان به تو و جمال تو راه يافت. در جايى مى گويد:

و در جايى ديگر به خود خطاب كرده و مى گويد:

[١] - اقبال الأعمال، ص ٣٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٨، ص ٢٨٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٨، ص ٣٧٩.