جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٤ - غزل ٣١٤ حال خونين دلان كه گويد باز

در ضمير ما نمى گنجد بغير دوست، كس‌

هر دو عالم را به دشمن دِهْ، كه ما را دوست بس‌

خاطرم وقتى هوس كردى، كه بينم چيزها

تا تو را ديدم، نكردم جز به ديدارت هوس‌[١]

هر كه چون لاله، كاسه گردان شد

زين جفا، رُخ به خون بِشُويَد باز

ساقى! به نور باده برافروز جامِ ما

مطرب! بگو، كه كار جهان شد به كام ما

ما در پياله، عكسِ رُخ يار ديده‌ايم‌

اى بى‌خبر ز لذّت شرب مدام ما

چندان بُوَد كرشمه و نازِ سهى قدان‌

كآيد به جلوه، سَرْوِ صنوبر خرام ما[٢]

بس كه در پرده، چنگ، گفت سخن‌

بِبُرَش موى، تا نمويد باز