جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٩ - غزل ٣١١ منم كه ديده به ديدار دوست كردم باز

اى آن كه دامن همّت به كمر زده و خود را در وادى بلاى عشق و محبّت محبوب افكنده و در فكر فنا و نابودى خود افتاده اى و چاره خود را به جهت رسيدن به وصالش در آن ديده‌اى! صورت از غبار عبوديّت و بندگى و مسكنت و فقر و تهيدستى چون من مشوى، كه مقصود خود را در آغوش خواهى گرفت؛ زيرا كيمياى مراد تو و من در بندگى است. در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

اى خواجه! اين قطرات اشك چشم تو بود كه عنايت دوست را به تو معطوف داشت. از ايثار سرشك ديدگان مضايقه منما تا همواره‌ات بپذيرد. در جايى مى‌گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٣، ص ٢٨٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٩، ص ٢١٤.