جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٦ - غزل ٣٠٨ بر نيامد از تمناى لبت كامم هنوز

خواجه چون به آرزوى خود كه تمكّن در فنا و در نتيجه به مقام بقاى باللَّه راه نيافته، در اين غزل به پريشان گويى عاشقانه پرداخته؛ گاهى از حالات گذشته، و گاهى از خواسته جديدش كه آشاميدن آب حيات ابدى مى باشد، سخن به ميان آورده و مى گويد:

اى دوست! عمرى است به مراقبه و توجّه شديد به پيشگاهت اشتغال دارم تا شايد از لب لعلت (كه كنايه از آخرين عنايت تو به عاشقت مى باشد) آب حيات ابدى بياشامم و بكلّى از خويش بيرون شوم و منزلت بقاء را بيابم؛ ولى افسوس كه:

«بر نيامد از تمنّاى لبت كامم هنوز». در جايى مى گويد:

گويا مى خواهد بگويد:

٢٢٥٣

«إلهى! وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأجابَكَ، وَلاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلِالِكَ، فَناجَيْتَهُ سِرّاً وَعَمِلَ لَكَ جَهْراً.»

[٢]: (معبودا! و مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان كردى و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٥، ص ١٢٥.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.