جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٣ - غزل ٣٠٦ اى سرو ناز حسن كه خوش مى روى به ناز

محبوبا! قباى ناز، فقط تو را شايسته است كه در كمال و جمال بى‌نظيرى. الهى! كه جامه حُسن همواره بر قد سروت پوشيده باشد، تا عاشقانت از جان باختن در پيشگاهت نپرهيزند. معشوقا! اين لباس ناز را تو تنها امروز در بر نكردى تا ما را فريفته خودسازى، بلكه در ازل بدين جامه آراسته بودى، كه ما را به نيستى خود آشنا ساختى و «وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[١]: (و ايشان را بر خودشان گواه گرفت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟!) فرمودى و ما هم‌ «بَلى‌، شَهِدْنا»[٢]: (بله، گواهى مى دهيم) گفتيم. الهى! كه طالعت همواره به در بر داشتن اين جامه مستدام باشد، كه هست. به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! كسى كه مى خواهد تو را با تمام كثرات مشاهده نمايد و بوى عنبر نسيمت را از لابلاى آنها استشمام كند، بايد بر آتش سوزان عشق بسوزد و بسازد. در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

[١] ( ١، ٢) اعراف: ١٧٢.

[٢] ( ١، ٢) اعراف: ١٧٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٩، ص ١٣٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٣، ص ٢٨٦.