جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٨ - غزل ٣٥٧ ز چشم بد رخ خوب تو را خدا حافظ

چون ميان من و تو صلح و صفا افتاد، مبادا ديگر بار، دل به جمال مظاهر عالم وجود دهى؛ زيرا چنين كارى شايسته چون تويى نمى باشد، كه باز به زلف و خال بتان دل بندد.

گر چه- اى خواجه!- عمرى خون دلت را لب لعل و جمال من آشاميد و به فنا و كشته شدنت دست زد، تا ميان من و تو صلح و صفا حاصل شد، حال وقت آن است كه باستانيدن بوسه از لبم، خونبهاى خود را به كام دل بستانى كه خوش موقعيّتى به دستت افتاده است. در جايى در تقاضاى اين معنى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٧، ص ٨٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٠، ص ١٨٩.