جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩ - غزل ٣٠٣ گر بود عمر به ميخانه روم بار دگر

ولى:

از طرفى با خود مى گويم: تنها تو نيستى كه بدين مصيبت و هجران دوست گرفتارى، بسيارى از اهل طريق به درد تو مبتلايند و به ظلمت عالم طبيعت از ديدن حقيقت دور مانده‌اند؛ كه:

٢٢١٩

«إنَّ الدُّنْيا بَحْرٌ عَميقٌ، وقَدْ هَلَكَ فيها عالَمٌ كَثيرٌ.»

[٢]: (همانا دنيا درياى ژرفى است و مردمان بسيارى در آن به هلاكت رسيده‌اند.).

چاره اين است كه:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٠، ص ٣٨٧.

[٢] - بحارالانوار، ج ٦، ص ٢٥٠، از روايت ٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٨، ص ٣٢١.