جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٥ - غزل ٣٥٣ نيست كس را ز كمند سر زلف تو خلاص

براى رسيدن به مقصود، و در حريم دل خاص الخاص شدن، و به بيابان فنا رفتن، تن و جان خويش را به پاى دوست ايثار كرده و سوزاندم و به انتظار ديدارش نشستم؛ ولى افسوس! كه او را با من عنايتى نمى باشد.

در جايى مى گويد:

محبوبا! آتش عشق خود را چنان به دل و عالم عنصرى و خيالى ما بر افروخته ساختى و به نابوديمان دست زدى كه جز دودى و سايه اى از ما نماند، آن هم در هوايت به رقص آمده است. كنايه از اينكه: عشقت به تمام ظاهر و باطن ما چيره گشته، و با تمام وجود به وجد آمده‌ايم. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٨، ص ١٧٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٥، ص ١٦٤.