جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٩ - غزل ٣٥٢ از رقيبت دلم نيافت خلاص

استفاده نموده است.)

آرى، چون رحمت رحيميّه حقّ به جوشش آيد، نه تنها عاشق، كه همه موجودات زمينى و آسمانى از آن بهره‌مند گشته و به وجد خواهند آمد. خواجه هم مى گويد: هنگامى كه نفحات جان پرور دوست وزيدن گرفت، نه فقط مرا به شور و عشق در آورد، بلكه تمام موجودات آسمانى هم به وجد آمدند. به گفته خواجه در جايى:

كنايه از اينكه: سالك، تا زمانى كه تمام هستى خود را به پاى دوست نريخته، كجا مى‌تواند به گوهر معرفت او راه يابد، و قرب و انس و وصلش را در كنار خود ببيند؟! به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٥، ص ٢٥٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٧، ص ٤٢٨.