جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٤ - غزل ٣٥١ دوش با من گفت پنهان كاردانى تيز هوش

عاقل آن است كه دانسته در نزد ايشان سخن براند و از خود فروشى به نكته دانان بپرهيزد، وگرنه خموشى سزاوار است. در جايى مى گويد:

باز فرمود:

قدم نهادن در راه عشق محبوب، مصايب و ناراحتيها و خونين دليها دارد، اما سالك عاشق بايد با ناملايمات ملايم و صابر باشد و دم فرو بندد و فرياد نياورد تا به مقصد راه يابد؛ زيرا خونين دلى است كه سبب انقطاع از عالم طبيعت مى شود و در نتيجه قرب را در پى دارد، پس: با دل خونين لب خندان بياور ... كه:

٢٥٤٦

«إنَّ أوْلِيآءَ اللَّهِ لَأكْثَرُ النّاسِ لَهُ ذِكْراً، وَأدْوَمُهُمْ لَهُ شُكْراً، وَأعْظَمُهُمْ لَهُ عَلى بَلآئِهِ صَبْراً.»

[٢]: (براستى كه اولياى خدا، بيشتر از همه مردم به ياد خدا بوده، و پيوسته سپاسگزار او، و بر بلا و گرفتارى و امتحان او بردبارتر مى باشند.).

و از نصايح ديگر او، اين بود كه:

غمِ كم و زياد وداشته و نداشته دنياى پست و فانى را مخور، و اين سخن را چون دُرّ آويزه گوش خود قرار ده و فراموش مكن؛ كه:

٢٥٤٧

«مَنْ تَعَلَّقَ قَلْبُهُ بِالدُّنْيا، تَعَلَّقَ قَلْبُهُ‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٧، ص ١٨١.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الولاية، ص ٤٢٠.