جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٠ - غزل ٣٤٩ يا رب آن نوگل خندان كه سپردى به منش

كه طالب مال و جاه است بايد بپرهيزى، جامه بشريّتش را به دريا شستشو دهى و از همنشينى با او اجتناب نمايى.

الهى! كه عشق و عاشقى بر سالكى كه از پذيرفتن و تحمّل ناملايمات عالم طبع مى‌ترسد، حلال نباشد. مگر بى‌اندوه و ملالت ممكن است عاشق به مقصود و معشوق خود راه يابد؟ ما را وظيفه همان بِهْ كه سربندگى به پيشگاه او بساييم، و يا اگر آب حيات از لبش دهد، بستانيم، گرچه در آتش عشقش بسوزيم؛ كه:

٢٥٢٣

«إنَّ عَظيمَ الْاجْرِ مُقارِنُ عَظيمِ البَلآءِ؛ فَإذا أحَبَّ اللَّهُ سُبْحانَهُ قَوْماً، ابْتَلاهُمْ.»

[١]: (بدرستى كه پاداش بزرگ همراه امتحان و گرفتارى بزرگ است، لذا وقتى خداى سبحان گروهى را دوست بدارد، امتحانشان مى نمايد.- همچنين:

٢٥٢٤

«عَلى‌ قَدْرِ النَّعْمآءِ يَكُونُ مَضَضُ البَلآءِ.»

[٢]: (همواره درد مصيبت و گرفتارى به اندازه نعمت مى باشد.- نيز:

٣٥٣٠

«كُنْ بِالبَلآءِ مَحْبُوراً، وَبِالمَكارِهِ مَسْرُوراً.»

[٣]: (در بلا و گرفتارى شادمان، و در ناخوشيها و سختيها مسرور باش.).

الحقّ آفرين و صد آفرين بر ابيات برجسته و بيت الغزلهايت! كه همه، سالكان را به دوست توجّه مى دهد. و آفرين و صد آفرين بر انفاس و گفتار دل نشينت! كه روشنايى بخش اهل دل و مجالس آنان است. به گفته خواجه در جايى:

[١] ( ١، ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٢] ( ١، ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٣] ( ١، ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٠، ص ١٣٥.