جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٣ - غزل ٣٤٦ مجمع خوبى ولطف است عذار چو مهش

اين گونه كه محبوب خود را مى نگرم، در دليرى و زورمندى چنان است كه مى‌خواهد به قلب لشگر زند و آنچه داريم با زورمندى و سردارى و پادشهيش بستاند، و براى ما چيزى نگذارد. به گفته خواجه در جايى:

در واقع، منتهى آرزوى خواجه در اين امر بوده كه مى گويد:

به شكرانه اينكه حضرت دوست را با من نظرهاست، و آنچه با من مى كند براى آن است كه به وصالش نايل سازد، جان خويش فدايش خواهم كرد، و صدف دل را با اشك ديدگانم از غير او شستشو خواهم داد، تا جاى دلدار گردد؛ كه:

٢٥٠٤

«أَيْنَ القُلُوبُ الَّتى وُهِبَتْ للَّهِ، وَعُوقِدَتْ عَلى‌ طاعَةِ اللَّهِ؟»

[٢]: (كجايند قلبهايى كه به خدا بخشيده شده، و بر طاعت و عبادتش دل بستند؟- نيز:

٢٥٠٥

«قُلُوبُ العِبادِ الطّاهِرَةُ مَواضِعُ نَظَرِ اللَّهِ سُبْحانَهُ، فَمَنْ طَهَّرِ قَلْبَهُ، نَظَرَ إلَيْهِ.»

[٣]: (دلهاى پاك بندگان، جايگاههاى نظر خداوند سبحان است؛ لذا هركس دلش را پاك كند، خدا به او نظر خواهد نمود.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٨، ص ٩٦.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب القلب، ص ٣٢٥.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب القلب، ص ٣٢٦.