جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٩ - غزل ٣٤٣ فكر بلبل همه آن است كه گل شد يارش

زمانى كه خَزَف مى خواهد رونق بازار لَعْل را بشكند و با طلا موازنه كند، جاى بسى تأسّف است. مى‌خواهد بگويد: محبوبا! جمالهاى ظاهرى در مقابل جمال يكتاى تو هيچ گونه جلوه گرى ندارند. در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

و چنانچه مظاهر عاشقانت را بفريبند، چرا تو عشوه نداشته باشى و با ناز خود آنان از ديدارت محروم سازى؟!

محبوبا! اگر من سخنورم و با گفتار شيرين از جمال و كمال تو سخن مى گويم، همصحبتى و انس و قربم با تو سبب اين امر شده؛ زيرا من از خود، هيچ نداشته و ندارم؛ كه:

«لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إلّا بِاللَّهِ.»

: (هيچ تحرّك و نيرويى نيست، جز به خدا.) خلاصه آنكه نه من، بلكه همه موجودات، هر كمالى كه دارند، به خود ندارند و همه از تو دارند. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٢، ص ١٣٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٠، ص ١٦٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٨، ص ٢٤٠.