جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٩ - غزل ٣٢٦ گلعذارى ز گلستان جهان ما را بس

زيان برد هر كه از تو روى گردان شد.) به گفته خواجه در جايى:

محبوب، اگر ما را باشد، «لَهُمْ ما يَشاؤُنَ»[٢]: (براى آنان هرچه بخواهند فراهم است.) را هم خواهيم داشت؛ لذا مى گويد:

محبوبا! گدايى دَرِ تو و نعمت جمال و كمال و مشاهده حضرتت ما را بس است.

بهشتى كه ديدار تو در آن نباشد چه ارزشى دارد؟! پس: «از دَرِ خويش خدا را به بهشتم مفرست».

٢٣٧٥

«إلهى! كَفى‌ بى‌عِزّاً أنْ أكُونَ لَكَ عَبْداً، وَكَفى‌ بى‌فَخْراً أنْ تَكُونَ لى رَبّاً، أنْتَ كَما احِبُّ، فَاجْعَلْنى كَما تُحِبُّ.»

[٣]: (بار الها! همين عزّت مرا بس كه بنده تو باشم، و همين افتخار كفايتم مى كند كه تو پروردگارم باشى! تو آنچنانى كه دوست دارم، پس مرا آنچنان كن كه دوست دارى.) در جايى مى گويد:

معشوقا! تمام نعمتهاى اين جهان و جهان ديگر، در مقابل وصال تو، متاع و زاد و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٥، ص ١٣٨.

[٢] - ق: ٣٥.

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ٩٢، روايت ٦.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٢، ص ٣٤٤.