جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٤ - غزل ٣٢٣ درد عشقى كشيدهام كه مپرس

در نتيجه مى خواهد بگويد:

محبوبا! با آنكه در گذشته خود را فقير درگاهت مى ديدم، و در كلبه گدايى‌ام دستِ نياز خويش به پيشگاهت دراز نموده بودم، تو را با من عنايتى نبود و به گدايى و بندگى خود نپذيرفتى‌ام و به ديدارت نخواندى‌ام. چرا رنجيده خاطر و تعب كشيده نباشم و از آن سخن نگويم؟

٢٣٤٠

«إلهى! ما أقْرَبَكَ مِنّى! و [قَدْ] أبْعَدَنى عَنْكَ! وَ ما أرْأفَكَ بى! فَمَا الَّذى يَحْجُبُنى عَنْكَ؟»

[٣]: (معبودا! چقدر تو به من نزديك و من از تو دورم! و چه اندازه به من رؤف و مهربانى! پس چيست كه مرا از تو محجوب ساخته؟) در جايى مى گويد:

در واقع با ذكر اين گفته، تمنّاى ديدار مى نموده و گويا مى خواسته بگويد:

شب گذشته، دوست با من سخنانى شيرين و گفتارى دلنشين و حيات بخش.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٩، ص ١٤٧.

[٢] ( ٢، ٥) ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢١، ص ١١٦.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٤، ص ١٧١.

[٥] ( ٢، ٥) ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢١، ص ١١٦.