جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٥ - غزل ٣٢٣ درد عشقى كشيدهام كه مپرس

داشت قدرت بر بيان آن را ندارم، و بايد از ذكرش خوددارى كنم؛ زيرا:

٢٣٤١

«صَدْرُ العاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّهِ.»

[١]: (سينه عاقل، صندوق راز اوست.)؛ با اين همه:

اى استاد! و يااى همسفران طريق! لب مَگزيد كه به آنچه كه شنيده‌ام اشاره‌اى نكنم؛ زيرا آن عنايت و نعمتى است از محبوب، و خود فرموده: «وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ»[٢]: (و امّا به نعمت پروردگارت زبان گشاى.) به گفته خواجه در جايى:

آرى، عاشق رنج كشيده كِىْ مى تواند لب بربندد، و از اظهار محبّتهاى محبوبش خوددارى كند و نگويد: «لب لعلى گزيده‌ام كه مپرس» و يا نگويد: «به مقامى رسيده‌ام كه مپرس»؟! لذا باز در بيت ختم غزل اشاره اى به عنايتهاى محبوب نموده و مى گويد:

پس از هجران، مرا عجيب حالتى و مقامى روى داده، كه قابل گفتن نيست. در جايى از عنايتهاى دوست خبر داده و مى گويد:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب السرّ، ص ١٥٨.

[٢] - ضحى‌: ١١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٨، ص ٤١٤.