جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٧ - غزل ٣٢٢ دارم از زلف سياهت گله چندان كه مپرس

محبوبا! مى‌خواستم همچون زاهد، از اجتماعات و كثرات كناره گيرم تا مبتلا به مفاسد اخلاقى نگردم و به سلامت از اين جهان بروم؛ ولى از آنجا كه فطرتاً تو را مى‌خواهم، و تو هم ممكن نيست از غير مظاهر و كثرات جلوه داشته باشى، چون پرده از جمال مظاهر برداشتى، چشمان جذّاب و جذبات جمالى‌ات مرا از كنار به ميان كشيد، به گونه اى كه قابل وصف و بيان نيست. به گفته خواجه در جايى:

زاهدا! دست از ما بكش و اين همه به پاى ما مپيچ كه چرا به رويّه خشك و قشرى شما عنايت نداريم و طريقه اهل دل را اختيار كرده‌ايم، ما را چه تقصير كه بندگى حقيقى در طريقه محبّت و اخلاص فطرى است، و آن شرابى گوارا و تجلّياتى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٤، ص ٨٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠١، ص ١٠٤.