جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٢ - غزل ٣١٨ زلفين سيه خم به خم اندر زده اى باز

و در جاى ديگر:

معشوقا! زمزمه عشق تو، راهزن من سرمست شد و به توام دعوت نمود. با آنكه تو را طريقه چنين است كه سرمستان و قلندران و بى‌باكان و پا بر همه هستى گذاشتگان و از سر عالم برخاستگان را راهزنى مى كنى، نمى‌دانم چرا من سرمست را از ديدارت محروم ساختى.

اى دوست! امروز خوش شربت گلاب و معطّرى از عطر بى‌نظير جمالت به راه انداخته‌اى، و چه شايسته عاشقان را به شربت لذّت بخشِ عطر آسايت دعوت مى كنى. كنايه از اينكه: مرا هم باز مورد عنايتت قرار ده.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٥، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٧، ص ٢٨٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٨، ص ٩٦.