جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥١ - غزل ٣١٨ زلفين سيه خم به خم اندر زده اى باز

بستانم. به گفته خواجه در جايى:

معشوقا! با آنكه مكرّر مرا از ديدارت محروم ساختى، ولى من آن نِيَم كه در هجرانت سر از سوداى تو باز گيرم. هر چند از سر زنى و محرومم دارى، (چون قلم) باز سر عبوديّت به سوداى تو بر خاك خواهم ساييد تا بازم به خود راه دهى. كه:

٢٩٧٢

«إلهى! مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ، فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟ وَمَن [ذَا] الَّذى أنَسَ بِقُرْبِكَ، فَابْتَغى‌ عَنْكَ حِوَلًا؟ إلهى! فَاجْعَلْنا مِمَّنِ اصْطَفَيْتَهُ لِقُرْبِكَ وَوِلايَتِكَ ... وَأعَذْتَهُ مِنْ هَجْرِكَ وَقِلاكَ، وَبَوَّأْتَهُ مَقْعَدَ الصِّدْقِ فى جِوارِكَ.»

[٢]: (بار الها! كيست كه شيرينى محبّتت را چشيد، و جز تو را خواست؟ و كيست كه به مقام قربت انس گرفت، و از تو روى گردان شد؟ معبودا! پس ما را از آنانى قرار دِهْ كه براى مقام قرب و ولايتت برگزيده‌اى، ... و از فراق و هجران [و يا شدّت خشمت‌] در پناه خود گرفته، و در جوار خويش در مقام صدق و حقيقت جاى دادى.)

عمرى كوشيدم تا نقدينه اى بَدَلى و بى‌ارزش از اشك ديدگان به دست آورم تا تو را خريدار گردم، افسوس! كه آن را نپذيرفتى و باز مرا در فراقت به زرد روئى كشيدى.

به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٦، ص ٣٤٠.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.