دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٠ - ٥/ ٢ تشرف آقاى عبد الرحيم بلورساز

را بدين سان بيان كرد:

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

اسم: عبد الرحيم. فاميل: بلورساز مشهدى. اسم پدر: محمّد تقى. ساكن خراسان رضوى. بنده [در سال ١٣٥٥ شمسى‌] مبتلا شدم به ناراحتى دندان. به چند پزشك مراجعه كردم. همه محوّل كردند به دانشگاه علوم پزشكى مشهد. از شدّت ناراحتى مجبور شدم به دانشگاه علوم پزشكى مشهد- كه در پارك ملت مشهد است- مراجعه كردم.

نشستم تا نوبتم شد. مأمورى آمد مرا برد و رسيدگى كردند. گفتند: بايد دو آمپول تزريق شود تا آماده گردد. دو آمپول تزريق كردند. پس از نيم ساعت آمدند و دست به صورتم زدند. گفتند: حالا آماده است. لباس تنم كردند و بردند زير دست يك پزشك و او دندان را كشيد. بنده زاده هم پزشك است به نام محمود بلورساز. ربع ساعت بعد، آقاى پزشك به پسرم گفت: كيستى در دهان ايشان پيدا شده است كه خطرناك است. با ايشان صحبت كنيد كه اگر صلاح مى‌دانيد، الآن كه در اتاق عمل است، آن كيست را هم برداريم. بنده اشاره كردم كه بلامانع است. آقاى دكتر دستور داد چيزهايى كه لازم بود، گرفتند و آوردند. مرا روى تخت خواباندند و [با جرّاحى،] كيست را برداشتند. من از هوش رفتم، به گونه‌اى كه متوجه نشدم چه زمانى مرا به اتاق بردند. پس از يك ساعت، مرا به منزل منتقل كردند. خيلى ناراحت بودم [و درد داشتم‌] قبل از اين عمل [جرّاحى‌] آرامش بيشترى داشتم. [خانواده ام‌] به پزشك مراجعه كردند كه ايشان خيلى درد مى‌كشد. وى گفته بود كه عمل او سنگين بوده است. درد او برطرف مى‌شود. چند روز گذشت؛ اما من قدرت گويايى نداشتم.

حدود دو سه ماه، اين وضع ادامه داشت. به پزشك مراجعه كردم. گفت: چيزى نيست. شوكه شده ايد و تا دفع نشود، قدرت گويايى شما به صورت اول بر نمى‌گردد.