دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١ - ٢/ ٣ ابو الأديان

فرمود: «هر كس بر من نماز خواند، او قائم پس از من است».

گفتم: برايم بيفزا.

فرمود: «هر كس از آنچه در درون [اين‌] هميان‌[١] خبر داد، او قائم پس از من است».

سپس هيبتش مانعم شد كه از درون هميان سؤال كنم. نامه‌ها را به مدائن بردم و پاسخ‌هايشان را گرفتم و همان گونه كه فرموده بود، روز پانزدهم به سامرّا وارد شدم.

از خانه‌اش صداى عزاداراى شنيدم و او را در غسّال‌خانه و جعفر بن على، برادر امام عسكرى عليه السلام، را بر درِ خانه و شيعيان را به گرد او ديدم كه به او تسليت [فوت برادر] و تبريك [امامت‌] مى‌گفتند.

با خود گفتم: اگر اين امام باشد، امامت از ميان رفت؛ زيرا او را مى‌شناختم كه نبيذ[٢] مى‌نوشد و قماربازى مى‌كند و تنبور مى‌نوازد. من هم جلو رفتم و تسليت و تبريك گفتم؛ امّا چيزى از من نخواست.

آن گاه كسى آمد و گفت: سَرور من! برادرت كفن شد. برخيز و بر او نماز بخوان. جعفر بن على و شيعيانِ گرد او به درون آمدند و پيشاپيش آنان، سمّان‌[٣] و حسن بن على، معروف به سلمه، قتيل معتصم بودند.

هنگامى كه به درون خانه رفتيم، پيكر حسن بن على- كه درودهاى خدا بر او باد- را ديديم كه كفن شده بود. جعفر بن على جلو رفت تا بر پيكر برادرش نماز بخواند؛ امّا هنگامى كه خواست تكبير بگويد، كودكى گندمگون با موهايى موجدار و دندان‌هايى گشاده بيرون آمد و رداى جعفر بن على را گرفت و فرمود: «اى عمو!

[١]. هميان، كمربندى است كه در آن پول مى‌نهند و به كمر مى‌بندند.

[٢]. نبيذ، آب صاف و شيرين شده با دو سه خرماست؛ امّا به تدريج تعداد خرماها و مقدار ماندن آن را در آب‌افزودند و آن را به صورت شرابى سبك درآوردند.

[٣]. سمّان، لقب عثمان بن سعيد، نخستين نائب امام زمان در دوران غيبت صغراست.