دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٧ - ب - دعاى معرفت

پيش از قيامش غيبتى دارد».

گفتم: چرا؟

فرمود: «از جانش بيم دارد» و با دستش به دلش اشاره كرد [و فرمود:] «و او همان است كه انتظارش را مى‌كشند و او همان است كه مردم در تولّدش شك مى‌كنند. برخى مى‌گويند: هنوز در شكم مادرش است و برخى مى‌گويند: پدرش بى جانشين درگذشت و برخى مى‌گويند: او دو سال پيش از درگذشت پدرش به دنيا آمده است».

گفتم: فدايت شوم! اگر آن زمان را درك كردم، مى‌فرمايى چه كار كنم؟

فرمود: «اين دعا را بخوان:" خدايا! خودت را به من بشناسان، كه اگر خود را به من نشناسانى، تو را نمى‌شناسم. خدايا! فرستاده‌ات را به من بشناسان، كه اگر فرستاده‌ات را به من نشناسانى، هرگز او را نمى‌شناسم. خدايا! حجّتت را به من بشناسان، كه اگر حجّتت را به من نشناسانى، از دينم گم‌راه مى‌شوم"».

احمد بن هلال مى‌گويد: اين حديث را پنجاه و شش سال پيش شنيدم‌[١].[٢]

١٠٠٨. مهج الدعوات‌- با سندش به نقل از محمّد بن احمد بن ابراهيم جعفى، معروف به صابونى، در بخشى از حديثش در يادكرد از غيبت امام مهدى عليه السلام-: گفتم: شيعه‌ات چه كار كنند؟

فرمود: «دعا كنيد و فَرَج را چشم به راه باشيد كه به زودى، پرچمى برايتان آشكار مى‌شود، و چون برايتان آشكار شد، خدا را سپاس بگزاريد و به آنچه برايتان آشكار شده، چنگ زنيد».

گفتم: چه دعايى بكنيم؟

فرمود: «مى‌گويى:" خدايا! تو خود را به من شناساندى و تو فرستاده‌ات را به من شناساندى و تو فرشتگانت را به من شناساندى و تو پيامبرت را به من شناساندى و تو واليان امرت را به من شناساندى. خدايا! جز آنچه را تو مى‌دهى، نمى‌گيرم و جز با آنچه تو

[١]. احمد بن هلال: او در سال ٢٦٧ ق، و پس از مخالفتش با نايب دوم امام مهدى عليه السلام درگذشت. ظاهراً اين حديث را پيش از منحرف شدن، گفته است. حاصل، اين كه: مى‌توان گفت احمد بن هلال، اين حديث را پيش از سال ٢١٠ ق، يعنى در اوايل امامت امام جواد عليه السلام شنيده است( ر. ك: ج ٤ ص ١٠« مدعيان دروغين وكالت»).

[٢]. الكافى: ج ١ ص ٣٤٢ ح ٢٩( با سند معتبر)، جمال الاسبوع: ص ٣١٤.