دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٧ - رهنمودهاى ارائه شده براى ديدار امام مهدى عليه السلام

و شكّى نيست كه در كنار باورهاى اصيل، خرافه‌هايى آسيب‌زا پديد مى‌آيند، امّا اين به معناى نادرست بودن باور اصلى است؟! و اين آيا مجوّز كنار نهادن انديشه درست مى‌گردد؟ و پرسش اساسى‌تر، آن كه با گزارش‌هاى متعدّد عالمانى بزرگ و فرهيخته و انسان‌هايى سخت راستگو و وارسته كه توفيق تشرّفى هر چند كوتاه و نادر داشته‌اند، چه كنيم؟ آيا مى‌توان به دليل سوء استفاده برخى، اين همه انسان راستين را دروغگو بخوانيم؟!

آنچه وظيفه ماست، ترسيم دقيق معناى رؤيت امام عليه السلام در عصر غيبت است كه جز به صورت نادر و براى معدود افرادى بسيار پاك و شايسته و يا بس درمانده و نيازمند و پناهجو، رخ نمى‌دهد و با ادّعاى رؤيت منظّم و مستمر و به اختيار شخص، بسيار متفاوت است و از قضا دسته نخست، آن را پنهان مى‌دارند، هرچند به اقتضا و در پيشامدهاى تقدير شده الهى از پرده بيرون مى‌افتند.

آرى، اين دسته دوم هستند كه بى‌رؤيت و تشرّف حقيقى، و به فريب نفس و شيطان، زمينه خرافه‌گرايى را از يك سو و دل‌سرد كردن و انكار را از سويى ديگر فراهم مى‌آورند و وظيفه جستجو و بررسى را بر دوش ما و نظارت و پيشگيرى و رويارويى را بر عهده انديشمندان و متولّيان قضايى و حقوقى مى‌نهند.

روشن است كه ما بايد در ابتدا در گزارش هر گزارشگر رؤيت، شكّى معقول روا بداريم و بكوشيم با همراهىِ قرينه‌هاى جانبى، درستى و يا نادرستى‌آن را معلوم كنيم و تنها در جايى آن را بپذيريم كه به اطمينان مى‌رسيم، هر چند ردّ و قبول وقوع رؤيت كسى و انكار و تأييد تشرّف او، بر ما لازم نيست.

ره‌نمودهاى ارائه شده براى ديدار امام مهدى عليه السلام‌

پس از اثبات امكان ديدار امام مهدى عليه السلام، اين پرسش‌ها رخ مى‌نمايد كه: آيا شيوه‌اى‌