دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٤ - ٣/ ٣٨ ياقوت حلى

اين تاريكى و باران شديد، از كجا آمده‌اى؟ گفتم: از مسجد سهله. هنگامى كه خادم در را گشود، به آن سيّد جليل توجّه كردم. او را نديدم و هوا كاملًا تاريك و بارانى بود و من ندا مى‌دادم: سَرور و مولاى ما! بفرما كه در باز شده است و به پشت سرم باز گشتم و آن جا را گشتم؛ امّا كسى را نديدم و در همين فاصله زمانى كوتاه، باران و سرما به من آسيب رساند.

وارد مسجد شدم و از خواب غفلت بيرون آمدم و خود را سرزنش كردم كه چون اين همه نشانه و كرامت را ديدم و متوجّه نشدم كه اگر بيست چراغ هم آن جا مى‌افروختند، چنان روشن نمى‌شد و به ياد آوردم كه آن سيّد جليل القدر، مرا با اسم صدا زد، با آن كه اسمم را به او نگفته بودم و پيش‌تر، او را نديده بودم، و به ياد آوردم كه تاريكى و باران بود و چون بيرون آمديم، نور بود و زمين خشك و هواى خوب و ديگر امور شگفت و غريب، و يقين پيدا كردم كه او همان صاحب الزمان عليه السلام است كه به آرزوى تشرّف به زيارتش، مشقّت رفتن به مسجد سهله را در گرما و سرما به جان خريده بودم، و خداى متعال را سپاس نهادم و ستايش، ويژه اوست.[١]

٣/ ٣٨: ياقوت حلّى‌

٨٥٠. محدّث نورى از ملّا على رشتى‌[٢]- كه عالمى باتقوا و از شاگردان استاد اعظم (ميرزاى شيرازى) بوده و از سوى همو براى پر كردن خلأ اهالى فارس از عالم دينى، به آن جا اعزام شده و در همان جا در گذشته و در همه مدّتى كه محدّث نورى در سفر و حضر با او بوده، او را در اخلاق و فضل، كم‌نظير ديده-، نقل مى‌كند: يك بار از زيارت امام حسين عليه السلام به سوى نجف باز مى‌گشتم. از راه رودخانه فرات و با كشتى‌

[١]. جنّة المأوى( چاپ شده در بحار الأنوار: ج ٥٣): ص ٣٠٩ ح ٥٨، نجم الثاقب: ص ٣٢٥ ح ٣٢.

[٢]. شيخ على نجفى معروف به مقدّس رشتى( م ١٢٩٥ ق) او از شاگردان شيخ انصارى و ميرزاى شيرازى است.