دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٩ - ٢/ ٤ خداوند به خاطر عجله بندگان، عجله نمىكند

سپس فرمود: «بى گمان، فلان كس فرزند فلان كس» تا به هفتمين فرزند فلان كس رسيد.

گفتم: فدايت شوم! نشانه ميان ما و شما چيست؟

فرمود: «اى فضل! از جايت تكان نخور تا سفيانى خروج كند و چون سفيانى خروج كرد، ما را لبيّك بگوييد (سه بار اين را فرمود) كه خروج او از نشانه‌هاى حتمى است».[١]

٩٧٠. الغيبة، طوسى- با سندش به نقل از خالد عاقولى-: امام صادق عليه السلام فرمود: «به چه چيزى چشم دوخته‌ايد؟ براى چه عجله مى‌كنيد؟ آيا شما در امان نيستيد؟ آيا كسى از شما از خانه‌اش بيرون نمى‌آيد و حاجت‌هايش را برطرف نمى‌كند و بى آن كه ربوده و غارت شود، باز نمى‌گردد؟ پيش‌تر اگر كسى به آيين شما بود، دستگير و دستان و پاهايش بريده مى‌شد و او را به شاخه‌هاى درخت خرما مى‌آويختند و او را با ارّه، دو نيم مى‌كردند و با اين همه، او [آنها را به هيچ مى‌گرفت و] به گناه خود مى‌انديشيد».

آن گاه امام عليه السلام اين آيه را تلاوت نمود: «آيا پنداشته‌ايد كه به بهشت وارد مى‌شويد، با آن كه هنوز ماجراى كسانى كه پيش از شما در گذشتند، بر شما وارد نشده است؟! به ايشان گزند و زيان رسيد و چنان پريشان و لرزان شدند كه پيامبر و مؤمنان همراهش گفتند: يارى خدا، كِى مى‌رسد؟! به هوش كه يارى خدا، نزديك است».[٢]

[١]. الكافى: ج ٨ ص ٢٧٤ ح ٤١٢، بحار الأنوار: ج ٤٧ ص ٢٩٧ ح ٢٠.

[٢]. الغيبة، طوسى: ص ٤٥٨ ح ٤٦٩، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٣٠ ح ٢٨.