دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٣ - الف - دعاى غريق

جان‌هايشان از والاترين جايگاه، آويخته است. اينان، جانشينان خداوند در زمين و دعوتگران به دينش هستند. وه كه چه مشتاق ديدار آنانم!».[١]

ر. ك: ج ٥ ص ٣٦١ ح ٩٥٢ و ح ٩٥٣.

٣/ ٦: يارى خواستن از خدا در روزگار غيبت‌

الف- دعاى غريق‌

١٠٠٤. كمال الدين‌- با سندش به نقل از عبد اللَّه بن سنان-: من و پدرم بر امام صادق عليه السلام وارد شديم. فرمود: «شما چگونه خواهيد بود هنگامى كه در روزگارى قرار مى‌گيريد كه پيشواى هدايت را نمى‌بينيد و نشانه‌اى ديده نمى‌شود و تنها، كسى در آن روزگار نجات مى‌يابد كه دعاى غريق را بخواند».

پدرم به ايشان گفت: اگر اين وضعيت در شب اتّفاق افتد، چه كنيم؟

فرمود: «تو به آن روزگار نمى‌رسى؛ امّا اگر چنين شد، همان را كه در دست داريد، بچسبيد تا كار برايتان روشن شود».[٢]

١٠٠٥. كمال الدين‌- با سندش به نقل از عبد اللَّه بن سنان-: امام صادق عليه السلام فرمود: «شبهه‌اى به شما مى‌رسد و بدون نشانه قابل رؤيت و يا پيشواى هدايت مى‌مانيد و جز كسى كه دعاى غريق را بخواند، نجات نمى‌يابد».

گفتم: دعاى غريق چگونه است؟

فرمود: «مى‌گويى:" اى خدا! اى مهرگستر! اى مهربان! اى دگرگون كننده دل‌ها!

[١]. الأمالى، مفيد: ص ٢٤٧- ٢٥٠ ح ٣، الخصال: ص ١٨٦ ح ٢٥٧، الأمالى، طوسى: ص ٢٠ ح ٢٣، بحار الأنوار: ج ١ ص ١٨٧ ح ٤.

[٢]. كمال الدين: ص ٣٤٨ ح ٤٠( با سند صحيح)، الغيبة، نعمانى: ص ١٥٩ ح ٤( با عبارت مشابه با دو سند صحيح).