دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٤ - ٣/ ٩ زاهد كوفى و عمر بن حمزه

٣/ ٩: زاهد كوفى و عمر بن حمزه‌

٨٢١. ورّام بن ابى فراس‌[١] با سندش به نقل از ابو محمّد حسن بن على بن حمزه اقسانى‌[٢]

مى‌گويد: در كوفه، پيرمردى گازر (جامه‌شوى) بود كه به زهد و درويشى و عبادت و پيروى از گذشتگان صالح، مشهور بود.[٣]

روزى من در مجلس پدرم بودم و اين پيرمرد رو به روى او برايش سخن مى‌گفت. او گفت: شبى در مسجد قديمى جُعفى، تنها به خلوت و عبادت سرگرم بودم. شب از نيمه گذشته بود كه سه تن به سوى من آمدند و وارد مسجد شدند و به ميان حياط كه رسيدند، يكى از آن سه نفر نشست و دستش را به چپ و راست زمين كشيد. آب جوشيد و از آن وضو گرفت و به دو تن ديگر هم اشاره كرد و آن دو نيز وضو گرفتند و به پيش‌نمازىِ او مشغول نماز شدند و من نيز به آنها پيوستم. هنگامى كه نمازش را به پايان بُرد، آب در آوردنش از زمين را بزرگ و شگفت شمردم و از كسى كه سمت راستم بود، پرسيدم: اين كيست؟ او به من گفت: ايشان صاحب الأمر، فرزند [امام‌] حسن عسكرى عليه السلام است. من نزديك رفتم و دستانش را بوسيدم و گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! در باره عمر بن حمزه چه نظرى داريد؟ آيا بر حق است؟

[١]. ابو الحسين ورّام بن ابى فراس، فرمان‌رواى حلّه در عراق بود. او از نسل مالك اشتر و فاضل، زاهد، بزرگ‌مرتبه، عالم، فقيه و شايسته بود. او جدّ مادرى سيّد رضى الدين على بن طاووس، عالم مشهور شيعى است. كتاب تنبيه الخواطر نوشته اوست( الفهرست، منتجب الدين: ص ١٢٨ ش ٥٢٢، أمل الآمل: ج ٢ ص ٣٣٨ ش ١٠٤٠، الكنى و الألقاب: ج ٢ ص ١٩٣).

[٢]. ظاهراً او ابو محمّد حسن بن على بن حمزة بن يحيى بن حسين بن زيد بن على بن ابى طالب حسينى علوى كوفى اقساسى، شاعر و مشهور به« ابن اقساسى»، در گذشته به سال ٥٩٣ ق است( أعيان الشيعة: ج ٥ ص ١٨٧، نجم الثاقب: ص ٣٢٩).

[٣]. از اين جا به بعد، عبارت‌ها گاه خلاصه‌تر و نقل به معنا مى‌آيد.