دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٩ - ٣/ ١ ابن هشام

فصل سوم: ديدار كنندگان امام (ع) در روزگار غيبت كبرا و كسانى كه كرامتى از او ديده‌اند

٣/ ١: ابن هشام‌

٨١٣. قطب الدين راوندى‌،[١] از ابو القاسم جعفر بن محمّد بن قولويه‌[٢] نقل مى‌كند كه گفت: در سال ٣٣٩ ق، سالى كه قرمطيان، حجر الأسود را به جاى خودش در كعبه نهادند، چون در سفر حج به بغداد رسيدم، بزرگ‌ترين انديشه‌ام اين بود كسى را كه حجر الأسود را در جاى خود مى‌نهد، دريابم؛ چون كه ماجراى كار او در كتاب‌ها آمده بود، و اين كه آن سنگ را در هر زمانى حجّت خدا بر جايش مى‌نهد، آن گونه كه در زمان حَجّاج، امام زين العابدين عليه السلام آن را در جايش قرار داد تا قرار گرفت.

من به سختى بيمار شدم، آن چنان كه بيم جان داشتم، و آنچه را در نظر داشتم،

[١]. شيخ قطب الدين، ابو الحسن يا ابو الحسين، سعيد بن عبد اللَّه بن حسين بن هبة اللَّه بن حسن راوندى‌كاشانى، عالم بزرگ، محدث، مفسّر، متكلّم، فقيه، فيلسوف و تاريخدان بزرگ شيعه در قرن ششم هجرى است. منهاج البراعة فى شرح نهج البلاغة و الخرائج و الجرايح از آثار اوست( الثقات العيون فى سادس القرون: ص ١٠٣، أعيان الشيعة، ج ٧ ص ٢٦٠، رياض العلماء، ج ٢ ص ٤٣٥، معالم العلماء: ص ١٥ ش ١٦).

[٢]. جعفر بن محمّد بن قولويه قمى( م ٣٦٨ ق): استاد شيخ مفيد و از بزرگان فقه و حديث شيعه و كاملًا مورد اعتماد است. او تأليفات فراوانى دارد( ر. ك: الفهرست، طوسى: ص ٩١ ش ١٤١، رجال الطوسى: ص ٤١٨ ش ٦٠٣٨، أمل الآمل: ج ٢ ص ٥٥ ش ١٤٣، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٥٩.