دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٠ - ٤/ ١٥ شمارى از مراجع تقليد

خواب، كجاوه‌اى را ميان آسمان و زمين ديد و از سرنشين آن جويا شد؟ به او گفته شد: فاطمه زهرا و خديجه كبرا هستند. گفت: به كجا مى‌روند؟ گفته شد: به زيارت حسين عليه السلام در اين شب جمعه، و ديد برگه‌هايى از كجاوه پايين مى‌ريزد كه در آنها «امان از آتش [دوزخ‌]» نوشته شده و به زائران امام حسين عليه السلام در شب جمعه داده مى‌شود. آيا اين حكايت، صحيح است؟

آن سيّد فرمود: «آرى، زيارت امام حسين عليه السلام در شب جمعه، امان از آتش در روز قيامت است».

و من اندكى قبل از اين ماجرا، به زيارت مولايمان امام رضا عليه السلام تشرّف پيدا كرده بودم. گفتم: اى سَرور ما! من امام رضا على بن موسى عليه السلام را زيارت كرده‌ام و به من خبر رسيده است كه او بهشت را براى زائرانش ضمانت كرده است! اين صحيح است؟

فرمود: «او امام ضامن است».

گفتم: زيارتم مقبول است؟

فرمود: «آرى، قبول است».

پرسيدم: فلان كاسب متديّن- كه شريك من و در اين زيارت همراهم بوده است- چه؟

فرمود: «آرى، فلانى پسر فلانى، بنده‌اى صالح و زيارتش مقبول است».

از قبول زيارت برخى ديگر از كاسبان بغداد پرسيدم كه رو گرداند و پاسخى نداد.

من نيز هيچ اصرارى نكردم. همين گونه در آن فضاى سبز و خرّم مى‌رفتيم تا به صحن رسيديم و سپس از در معروف به «باب مراد»، داخل حرم شديم و او بر در رواق نَايستاد و چيزى نگفت تا به در روضه نزديك پاى امام كاظم عليه السلام رسيد. من كنارش ايستادم و گفتم: اى سَرور ما! بخوان تا من هم با تو بخوانم.

او خواند: «سلام بر تو، اى پيامبر خدا! سلام بر تو، اى امير مؤمنان!» و همين گونه بر بقيّه معصومان عليهم السلام سلام داد تا به امام عسكرى عليه السلام رسيد. سپس با سيماى‌