٨٤٠. محدّث نورى‌ مى‌گويد كه: عالم فاضل و متبحّر شريف، حاج آقا محمّدرضا همدانى [فرزند ملّا محمّدامين‌][١] در كتاب مفتاح النبوّة مى‌نويسد: حضرت حجّت، گاه وجود شريفش را به برخى خواصّ شيعه نشان مى‌دهد و پنجاه سال پيش نيز خود را به عالم باتقوا ملّا عبد الرحيم دماوندى‌[٢] كه هيچ حرفى در صلاحيت و استوارى او نيست. نشان داد.

اين عالم باتقوا در كتابش چنين آورده است: در شبى تاريك- كه چشم هيچ جا را نمى‌ديد-، او را ديدم كه رو به قبله ايستاده و چنان نورى از چهره مباركش ساطع بود كه من در پرتو آن، نقش‌هاى قالى را مى‌ديدم.[٣]

٣/ ٢٩: شيخ محمّد مشغرايى‌

٨٤١. شيخ حرّ عاملى‌[٤] مى‌گويد: يك روز عيد، در روستايمان، مشغرا نشسته بوديم.

[١]. حاج ملّا محمّدرضا بن ملّا محمّدامين همدانى مؤلّف مفتاح النبوّة و الدرّ النظيم فى تفسير القرآن العظيم، درگذشته به سال ١٢٤٧ ق است( الذريعة: ج ٨ ص ٨٣ ش ٣٠٤).

[٢]. ملّا عبد الرحيم دماوندى كربلايى، فرزند محمّد بن يونس و متوفّاى ١١٦٠ ق و صاحب كتاب مفتاح اسرارحسينى و نيز تفسير قرآن است( الذريعة: ج ٤ ص ٢٨١ ش ١٢٨٩ و ج ٦ ص ٤٥ ش ٢١٨ و ج ٢١ ص ٣١٦ ش ٥٢٥٦).

[٣]. جنّة المأوى( چاپ شده در بحار الأنوار: ج ٥٣) ص ٣٠٦ ح ٥٦، نجم الثاقب: ص ٤٣٩ ح ٩٩.

[٤]. شيخ محمّد بن حسن بن على بن محمّد بن حسين، معروف به شيخ حرّ عاملى: او در شب جمعه هشتم رجب‌سال ١٠٣٣ ق در روستاى مشغره در منطقه جبل عامل لبنان، در خانواده‌اى مذهبى، اهل علم و علاقه‌مند به خاندان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به دنيا آمد. وى بزرگ محدّثان و سرآمد متبحّران و دانشمندى فقيه و محدّثى ماهر بود. محدّث قمى در باره او مى‌نويسد:« محمّد بن حسن بن على مشغرى، شيخ محدّثان و بافضيلت‌ترين متبحّران، عالم، فقيه هوشيار، محدّث پارسا، ثقه جليل القدر و سرچشمه بزرگوارى‌ها و فضيلت‌ها و داراى تأليفات سودمند است. وى تا چهل سالگى در جبل عامل زندگى مى‌كرد و در طول اين مدّت، دو بار به سفر حج مشرّف شد. در سال ١٠٧٣ ق، براى زيارت امامان معصوم عليهم السلام به عراق رفت و از آن‌جا براى زيارت امام رضا عليه السلام عازم مشهد مقدّس گشت و در آن جا ساكن شد. شيخ حُرّ عاملى داراى تأليفات ارزشمند و گران‌بهايى است. يكى از مهم‌ترين و معروف‌ترين آنها كتاب ارزشمند وسائل الشيعة است كه از زمان نگارش تا اين زمان، پيوسته مورد توجّه و عنايت فقهاى اهل بيت و مجتهدان شيعه قرار گرفته است. وى در روز ٢١ رمضان سال ١١٠٤ ق، وفات يافت. أمل الآمل و إثبات الهداة از ديگر آثار اوست( أعيان الشيعة: ج ٩ ص ١٦٧، الذريعة: ج ٢ ص ٥٠٦ ش ١٩٨٥، الكنى و الألقاب: ج ٢ ص ١٧٦).