دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٤ - ٥/ ١٤ امداد غيبى در راه عرفات

٥/ ١٤: امداد غيبى در راه عرفات‌

حجّة الإسلام آقاى محمّد حسين مؤمن پور گفت:

حدود سال ١٣٥١ شمسى، به عنوان روحانى كاروان به حج مشرف شده بودم.

در آن دوران كاروان‌ها سازماندهى امروز را نداشتند و برخى از مديران كاروان‌ها، هر طور كه مى‌خواستند عمل مى‌كردند و خيلى مقيد به رعايتِ دقيق مسائل شرعى نبودند.

نزديك ظهر روز هشتم ذى حجه بود كه زائران را جمع كرده، كيفيت احرام حج تمتع و مسائل مربوط به آن را برايشان توضيح دادم و گفتم: اگرچه احرام بستن در تمام شهر مكه جايز است، ولى به لحاظ رعايت احتياط و براى درك ثواب بيشتر، ان شاء اللَّه دسته جمعى به مسجدالحرام مى‌رويم و پشت مقام ابراهيم نيت كرده، محرم مى‌شويم.

وقتى سخنانم به آخر رسيد همراه زائران براى صرف ناهار رفتيم. مدير كاروان با حالتى عصبانى آمد و خطاب به من گفت: چرا اين سخنان را به زائران گفتيد؟

پرسيدم: چطور؟

گفت: مگر ممكن است در اين وضعيت شلوغى حاجيان را به مسجدالحرام ببريم؟ امكان ندارد، حتماً بايد همين جا محرم شويم و به عرفات برويم!

در پاسخش گفتم: من فقط مسائل شرعى حاجيان را گفتم، اگر نگرانى، زمان حركت را به من بگو، من زائران را مى برم و به موقع نيز برمى گردانم.

سپس به زائران گفتم: سريع نهار را صرف كرده، آماده رفتن به مسجدالحرام شوند.

آنان نيز به سرعت آماده شده، پياده از محل ساختمان كه در حجون بود، به طرف‌