مهربانى و دلسوزى به تو نيست، و اگر خود را آماده صبر و شكيب كرده‌اى، مرادت حاصل شده است». به او گفتم: اين را از جانب كه مى‌گويى؟ گفت: از سوى مولايمان مهدى- كه درودهاى خدا بر او باد-.[١]

٣/ ١٢: اسماعيل بن حسن هِرقلى‌

٨٢٤. على بن عيسى اربلى‌[٢] مى‌گويد كه: گروهى از برادران مورد اعتمادم، دو ماجرا از اين دست برايم نقل كرده‌اند: فردى به نام اسماعيل بن حسن،[٣] اهل روستايى به نام هِرقل از توابع حلّه- كه در روزگار ما در گذشت؛ ولى من او را نديده بودم- از پدرش شمس الدين، از جدّش نقل كرد: در روزگار جوانى، دُمَلى به اندازه يك مشت انسان روى ران چپم بود كه هر بهار، سر باز مى‌كرد و خونى بدرنگ از آن خارج مى‌شد و دردش مرا از بسيارى از كارهايم باز مى‌داشت. من از هِرقل به حلّه آمدم و به مجلس سيّد على بن طاووس رفتم و از دردم شِكوه كردم و گفتم:

مى‌خواهم آن را مداوا كنم. او پزشكان حلّه را حاضر كرد و جاى دُمَل را نشان داد.

آنها گفتند: اين دُمَل، بالاى رگ ميانى و اصلى قرار دارد و معالجه‌اش خطرناك است؛

[١]. بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٥٤( به نقل از كتاب النجوم، سيّد ابن طاووس)، نجم الثاقب: ص ٢٩٥ ح ١٦.

اين نقل در نسخه خطّى فرج المهموم نيست( ر. ك: فرج المهموم فى معرفة نهج الحلال و الحرام من النجوم أو بمعرفة منهج الحلال و نسخه الحرام من علم النجوم أو ... فى تاريخ علماء النجوم، سيّد ابن طاووس حلّى( الذريعة: ج ١٦ ص ١٥٦ ش ٤٢٤).

[٢]. بهاء الدين ابو الحسن بن على بن عيسى بن ابى الفتح اربلى( م ٦٩٢ ق): عالم، فاضل، محدّث، شاعر، اديب ومورد اعتماد بود. او داراى چندين كتاب است وكشف الغمّة عن معرفة أحوال الأئمّة، از جمله آنهاست( أمل الآمل: ج ٢ ص ١٩٥ ش ٥٨٨، الأعلام، زركلى: ج ٤ ص ٣١٨).

[٣]. اسماعيل بن حسن حلّى هرقلى، اهل حلّه، زاهد، باتقوا و صاحب كرامت بوده است و طبق اين نقل، به حضور امام زمان عليه السلام، تشرّف و به بركت ايشان شفا يافته است. او در روزگار ابن طاووس بوده و فرزندش محمّد، از شاگردان علّامه حلّى است( مستدركات علم رجال الحديث: ج ١ ص ٦٣٣ ش ٢٠٢١ و ص ٦٧٥ ش ٢٠٢١).