دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٠ - انتظار فرج امام عصر(عليه السلام)

معترض است، ولى بدون هيچ گونه تلاش و كوششى، تنها چشم به راه آينده بهتر است.

وضعيت موجود، او را سرخورده و منزوى كرده است و او با دورى گزيدن از روال عمومى جامعه و حوادث سياسى و اجتماعى، اعتراض خويش را از وضعيت موجود، اعلام مى‌كند.

او تنها در پى آن است كه خود و يا نزديكانش، تحت تأثير وضعيت موجود قرار نگيرند؛ ولى تلاش در راه نجات ديگران را وظيفه خويش نمى‌داند.

مطابق اين ديدگاه، اصلاح جامعه قبل از ظهور مهدى عليه السلام اقدامى بيهوده و بى‌نتيجه است و وظيفه ما تنها آن است كه چشم به راه موعود و منجى باشيم تا او بيايد و نابه‌سامانى‌ها را سامان دهد.

٢. انتظار مسئولانه: شخص منتظر مسئول، حالتى سازنده، فعّال، پويا و تأثيرگذار دارد، وضعيت موجود را بر نمى‌تابد و تلاش مى‌كند تا زمينه‌هاى اجتماعى و فرهنگى براى ظهور امام عليه السلام را آماده كند. او نه تنها از منظر ويژگى‌هاى فردى، خود را شخصى آماده براى عصر ظهور تربيت مى‌كند، بلكه از منظر دانش و مهارت‌هاى ادارى، اجتماعى، سياسى و فرهنگى نيز آمادگى كامل ورود فرد و جامعه به عصر ظهور را در پيشديد خود دارد و توانايى اداره جامعه مهدوى را داراست.

جامعه مهدوى، جامعه‌اى پويا، آماده، گوش به فرمان و شايسته آرمان مهدوى است. از اين رو، پديد آوردن زمينه و آمادگى‌هاى اجتماعى، تشكيلاتى و فرهنگى نيز مى‌بايد مورد توجّه باشد.

انتظار فرج مسئولانه، به معناى باور داشتن به اهداف جامعه مهدوى است. منتظر مسئول، در محدوده قدرت و عمل خويش، تلاش در برپايى جامعه‌اى مطابق با معيارهاى مهدوى را وظيفه خويش مى‌داند.

تكامل انسان و جامعه، كوشش در مسير بازسازى جامعه بر اساس قسط و عدل، و مبارزه با ظلم و بى‌عدالتى، از جمله نمودهاى انتظار مسئولانه‌اند.