دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٥ - ٤/ ١١ سيد بحر العلوم

٤/ ١١: سيّد بحر العلوم‌[١]

٨٧٤. ملّا زين العابدين سلماسى، از شاگردان سيّد بحر العلوم نقل كرده است: من در مجلس درس سيّد بحر العلوم حاضر بودم كه شخصى از امكان رؤيت امام عصر عليه السلام در دوره غيبت كبرا سؤال كرد. سيّد بحر العلوم- كه مشغول قليان كشيدن بود- ساكت شد و سرش را به زير انداخت. من مى‌شنيدم كه آهسته با خود مى‌گفت: در جواب او چه بگويم؛ در حالى كه امام عليه السلام مرا در بغل كشيد و به سينه خود چسبانيد و از طرفى دستور تكذيب مدّعى رؤيت در زمان غيبت داده شده است؟ آن گاه در جواب سؤال كننده فرمود: اهل عصمت عليهم السلام دستور داده‌اند ادّعاى كسى كه مدّعى ديدن حجّت عليه السلام است، تكذيب شود. به همين جمله، قناعت كرد و به آنچه مى‌فرمود، اشاره نكرد.[٢]

٨٧٥. محدّث نورى‌، از زين العابدين سلماسى شنيده كه مباشر كارهاى سيّد بحر العلوم به هنگام اقامتش در مكّه مى‌گفت: با آن كه سيّد بحر العلوم در غربت و دور از اهل و خانواده بود، امّا دست و دلباز و بخشنده بود و غم مخارج را نمى‌خورد؛ ولى روزگارى، دارايى‌ها ته كشيد و درهمى نيز نداشتيم. عرض حال كردم. چيزى نفرمود و به شيوه معمول، عازم طواف صبحگاهى شد. پس از بازگشت، قليانى به دست سيّد دادم و از تمام شدن نفقه گِله كردم كه ديدم كسى در را به شدّت مى‌زند.

[١]. سيّد مهدى بن سيّد مرتضى بن سيّد محمّدحسين بروجردى، مشهور به بحر العلوم طباطبايى: از نسل ابراهيم‌طباطبا از ذرّيه حسن مثنّاست. به سال ١١٥٥ ق در كربلا زاده شد و در سال ١٢١٣ ق در نجف در گذشت. او رهبر شيعيان، جامع علوم، محلّ مراجعه دانش‌پژوهان، رئيس اماميّه، و استاد اساتيد آنها در دوران خود، فقيه، متكلّم، مفسّر، محدّث، رجالى، ماهر، اهل تقوا، پارسا، اديب و شاعر بود، و كتاب الفوائد الرجالية را دارد( أعيان الشيعة: ج ١٠ ص ١٥٨، الذريعة: ج ١٦ ص ٣٣٩ ش ١٥٧٤).

[٢]. نجم الثاقب: ص ٣٤٩ ح ٧٤.