گريست و فرمود: «اى سَرور خاندان خود! به من آب بنوشان كه من ره‌سپار به سوى خدايم هستم». كودك، كاسه جوشانده كُندُر را به دست گرفت و لبانش را حركت داد [و ذكرى خواند] و آن را به امام عليه السلام نوشاند. هنگامى كه امام عليه السلام آن را نوشيد، فرمود: «مرا براى نماز آماده كنيد».

پس دستمالى در دامنش نهاده شد و كودك، اعضاى پدر را يك به يك وضو داد و بر سر و پاهايش مسح كشيد. امام عليه السلام به او فرمود: «مژده بده- اى پسر عزيزم- كه تو صاحب زمان هستى، تو مهدى هستى، تو حجّت خدا بر زمين هستى و تو فرزند من، و وصىّ من هستى و من پدر تو هستم و تو محمّد بن حسن بن على بن محمّد بن على بن موسى بن جعفر بن محمّد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب هستى؛ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پدر توست و تو خاتم اوصيا و امامان پاك و پاكيزه هستى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بشارت تو را داده و او تو را نام و كنيه نهاده است. پدرم از پدران پاك و پاكيزه‌اش اينها را به من رسانده است. خداوند بر اهل بيت درود فرستد! خداى ما بى گمان ستوده و باشكوه است». امام عسكرى عليه السلام در همين لحظه، از دنيا رفت.

درودهاى خدا بر همه آنان باد![١]

٢/ ١١: حسين بن حمدان‌

٧٨٩. ابو حسن مسترقّ نابينا مى‌گويد كه: روزى در مجلس ناصر الدوله حسن بن عبد اللَّه بن حمدان،[٢] بودم كه از امر ناحيه [ى مقدّسه‌] سخن به ميان آورديم. او گفت: من بر آن‌

[١]. الغيبة، طوسى: ص ٢٧١ ح ٢٣٧، السلطان المفرِّج عن أهل الإيمان: ص ٥٣ ح ٨، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٦ ح ١٤.

[٢]. ابو محمّد حسن بن ابوالهيجاء عبد اللَّه بن حمدان تغلبى عدوى حمدانى، ملقب به ناصر الدوله، از پادشاهان حمدانيان است. او برادر سيف الدوله، و والى موصل بود. حكومتش ٣٢ سال طول كشيد. وى با آل بويه مدارا داشت. او امير موصل و مناطق اطراف آن بود. شخصيتى جليل القدر، ستوده و با آوازه داشت. برادر بزرگ سيف الدوله بود، و جايگاه مهمى در دولت بنى عبّاس داشت. وى به سال، ٣٥٨ درگذشت و بر روى تپه‌اى در توبه شرقى موصل دفن گرديد( أعيان الشيعة: ج ٥ ص ١٣٦، وفيات الأعيان، ابن خلكان: ج ٢ ص ١١٤، الكامل فى التاريخ: ج ٥ ص ٣٦٠، الأعلام، زركلى: ج ٢ ص ١٩٥، تاريخ الإسلام، ذهبى: ج ٢٦ ص ١٧٦.